Το Δ2 επισκέφτηκε το ρέμα της γειτονιάς μας, «Το Ρέμα της πικροδάφνης». Εκεί το απολαύσαμε, κάναμε «έρευνα πεδίου» σαν μικροί ερευνητές, συμπληρώσαμε κατά ομάδες φύλλα εργασίας και τέλος εκφραστήκαμε ως ζωγράφοι και ως ποιητές γράφοντας ένα μοναδικό ποίημα για το ρέμα.

Ομαδικό ποίημα από τα παιδιά του Δ2
Το ρέμα της Πικροδάφνης

Όμορφα φυτά , πικροδάφνες, ψευτοπιπεριές, λουλουδάκια.
Ένα φυτό όμορφο και ψηλό είναι η πικροδάφνη.
Ο πλάτανος, ο γερο-πλάτανος, στην αγκαλιά του μας πήρε…
Και εμείς τη ζεστασιά του νιώσαμε…
Και χαρούμενους μας είδε…
Φύκια είχαν πάνω οι πέτρες.
Τα φυτά είναι η ζωή μας, το οξυγόνο μας!
Νιώθω σαν να είμαι σε όνειρο!

Ζωάκια μικρά σαν μυρμηγκάκια, μέλισσες.
Ζωάκια λίγο πιο  μεγάλα σαν βατράχια, χελώνες και πουλιά.
Οι χελωνίτσες όμορφες και δυνατές προσπαθούν να ανέβουν απ’ του λόφου τις κορφές.
Οι γυρίνοι ήταν παιχνιδιάρικοι πολύ κι όλο τριγυρνούσαν σαν του ήλιου την αυγή.
Νιώθω σαν να είμαι σε όνειρο!

Νερό με φύκια και χαλίκια, τρέχει τόσο απαλά
όσο να νιώθεις τη γαλήνη βαθιά κρυμμένη…
Το νερό σαν έτρεχε, το θαύμαζα πολύ
Και τη ροή του άκουγα σαν να ήταν αδερφή.
Ρέμα γρήγορο με πέτρες βαθιά μέσα του.
Νιώθω σαν να είμαι σε όνειρο!

Τις πέτρες που καθόμασταν και τις πέτρες που κάθονταν τα φύκια, τα χαλίκια, το νερό.
Χαλίκια σαν το χώμα και φύκια σαν πλοκάμια.
Το έδαφος γεμάτο πέτρες, χαλικάκια και χώμα, να πατήσω δυνατά ,
να αφήσω αποτυπώματα…
Όλα μες της φύσης τα χατίρια!
Ρίζες υπάρχουν παντού και μας αγκαλιάζουν…Νιώθω σαν να είμαι σε όνειρο!

Ήχοι όμορφοι, χαλαρωτικοί, ήχοι δυνατοί και ήχοι χαμηλοί

πάντα σου γαργαλάνε το αφτί, σαν να θες να κοιμηθείς…
και γλυκοί ήχοι, πουλάκια που κελαηδούν,
το ρέμα που τρέχει ήσυχα και βατράχια στα νερά.
Νιώθω σαν να είμαι σε όνειρο!
Για τον εαυτό μου έχω να σας πω πολλά…
Ηρέμησα, έμαθα και είδα όμορφα πράγματα αρκετά!
Ένιωσα σαν να ήμουν εξερευνητής!
Φυλλάδια λύναμε, σαν τρελοί κάναμε να βιαστούμε.
Εμείς σαν τα κοιτάζαμε, είχαμε τρελαθεί
και δεν θα μας χάλαγε ένα σπιτάκι να’ χαμε κάπου εκεί. 
Νιώθω σαν να είμαι σε όνειρο!

Αυτό που με πλήγωσε ήταν όλα αυτά τα σκουπίδια μέσα στο ποταμάκι!
Πλαστικές σακούλες, πλαστικά μπουκάλια,
κουτιά από τσιγάρα, ρόδες, χαλιά.
Έτσι μου χαλιέται το όνειρο…
Τι να πω, οι άνθρωποι είναι  διάβολοι εναντίον της φύσης!

Το τοπίο ήταν όμως γεμάτο γαλήνη και ομορφιά!
Ξαναγυρίζει το όνειρο…